Vraag: Welke schoonheid bedoel je dan?
Nena Shaw: De schoonheid van vergankelijke momenten. Van dingen die dreigen te verdwijnen nog voor je ze goed en wel hebt opgemerkt. Voor mij zit het in wat de meesten gewoon voorbijlopen: een schemerlicht op een lege tafel, de blik van iemand die zich ineens iets herinnert wat lang vergeten was, het geluid van stoelen die worden dichtgeklapt op een nat terras. Of in een kleur uit een herinnering – eentje die waarschijnlijk nooit echt heeft bestaan, maar die ik toch probeer te mengen op mijn palet. Het zijn momenten die op het eerste gezicht geen betekenis hadden… tot ze weg waren. En wat overblijft is een gevoel van vroeger dat je nooit helemaal begreep – maar dat je hart wél heeft meegenomen.

Vraag: Dus jouw werk is een poging om schoonheid die in haar kwetsbaarheid raakt te bewaren? Juist omdat ze vluchtig is?
Nena Shaw: Ja. Niet om haar vast te zetten – maar om haar te eren. En soms ook om haar los te laten.

Vraag: Voor jou is schoonheid dus iets dat dreigt te verdwijnen zodra het ontstaat?
Nena Shaw: Ja, exact. Het is er even – en dan is het alweer weg. Juist daarom wil ik het vasthouden. Niet om het vast te zetten of te bevriezen, maar om het de ruimte te geven die het verdient.

Vraag: Wat bedoel je precies met ‘ruimte geven’?
Nena Shaw: Dat het mag blijven bestaan in een andere vorm. In kleur. In textuur. In stilte soms. Kunst is voor mij geen lijstje rond een beeld, geen kader dat zegt ‘kijk hiernaar’. Het is meer een herinneringskamer. Een plek waar iets mag blijven zinderen, zelfs als het al voorbij is.

Vraag: Dus eerder een echo dan een snapshot?
Nena Shaw: Ja, een echo is een mooi woord. Mijn werk wil niet per se iets laten zien, maar iets laten weerklinken. Iets dat je misschien vergeten was – maar waarvan je merkt dat het nog ergens in je leeft.